Yükseklik Korkusu Üzerine Tartışma

[onursan]

selamlar,

yeni başlayan ve özellikle başlamayı düşünen arkadaşların her zaman kafasında bulunan yükseklik korkusu ile ilgili soruların tartışılma noktası.

yazmak serbest, yazarken - okurken başı dönen ve midesi bulanan lütfen buraları pisletmesin. birden yüksek irtifalardan bahsetmeyin.

[ORKO]

benim yükseklik korkusu mesela gökdelene çıkıp aşağıya bakarsam veya dik uçurumlarda biraz ortaya çıkıyor, yüksek bir yamaçtan aşağiya bakmak tam aksine keyif verir bana

yp ye ilk başladığımda 10 m lik tepeden bile aşağısı yüksek geliyordu bana, ve çekiniyordum, ama kademe kademe azaldı bu korku, inanın kendimi tepe aşağı bırakamıyordum, kalbim küt küt atıyordu, hatta kendimden şüphe etmeye başladım, olum sen bu işi yapamayacaksın gibi geliyor ama... diye kendi kendime konuşmaya başlamıştım,

yani mazeret değil bu trinitiy nin dediği gibi insanın içinden geliyorsa uçma isteği, o kişiyi vali bile tutamaz...

[skydiver]

gökyüzü sporlarıyla yükseklik arasında bir bağlantı yok.
bu hem bilimsel olarak belirlenmiştir hem de pratikte kanıtlanmıştır.

sonçta bunun aksini iddia edenler genellikle, sadee yükseklik korkusu olanlardır. halbuki 2 şeyin arasında bir bağlam kurabilmek için, ikisini de uygulamış olmak gerekir. ki farkları neler yada benzerlikleri; ortaya çıksın.

ama genellikle skydiving veya PG mevzu bahis olduunda inssanların fix savunması "ama benim yükseklik korkum var" şeklinde olur. genlere inmek lazım bunun için.
jenhis in bir yazısı vardı forumlarda.

bende kendimden birşeyler katayım konuya...
insanoğlunda bir gen vardır 11nci kromozomun içinde. adı: d4dr!

bu gen, bilinmeyene olan merakı tetikler ve kişinin imkansızı yada imkansız gibi görüneni (kendisi için korkunç bile olsa) denemesini ve deneyimlemesini sağlar. bu genin bulunduğu insanlar alternatif şeylere meraklı ve genellikle de kişisel bazda yaratıcı kişilerdir. son yapılan araştırmalara göre, fonksiyonel anlamda vücutlarını, diğer insanlara oranla çok daha aktif şekilde koordineli kullanabildikleri çıkmıştır piayasaya. (bunca teknik detay arasına piyasa biras salakça kaçmış olabilir. affedin)

yükseklik korkusuysa tamamen ruhsal bir önyargıdır. ölme dürtüsünü, vücuda hissettirir, bi nevi önlem aldırır tırstırarak. (filiz yükseklik korkusunu çok daha detaylı anlatabilir...)

sonuç olarak genlerinizde d4dr varsa korksanız bile yaparsınız bu sporları. bu gen yoksa, korkmuyor bile olsanız yüksekten, binlerce bahaneniz hazırdır zaten...

"ama benm yükseklik korkum var."
başlıyacam ama vaktim olmuyor ki.."
"hep isterdim ama sanırım vaktini kaçırdım"
bla bla bla....

olay bu kadar basit...

[nedimurcan]

10 yıldır dağcılıkla uğraşıyorum. dağcılık deyince aklınıza sadece yüksek zirvelere tırmanmak gelmesin. benim uzun süre yaptığım bölümü kaya tırmanışı. en uzun tırmandığım duvar 1000m kadar. spor tırmanış sırasında da 30-40 m kadar tırmanıyoruz. hala yüksekten deli gibi korkuyorum. 5m. bile olsa korkuyorum işte. ama bildiğim bir şey var. eğitim ve malzemeye güven. geçen hafta yamaç paraşütü ilen uçan bir arkadaşıma iple iniş tekniğini gösterirken tabiri yerinde olursa it gibi titredi. ve sadece yüksekten korktuğunu söyledi. bunun gibi belki onlarca öğrenci ile karşılaştım. ancak eğitimcinin kendince bazı teknikler kullanarak bu durumların üstesinden geleceğine inanıyorum. yüksekten korkarım. helikoptere binmek zorunda kalıyorum. ondan daha fazla korkuyorum. uçaktan korkuyorum ama biniyorum. dağlarda kaya tırmanmaktan korkuyorum ama yapıyorum. uçarken yükseklerde olmaktan korkuyorum ama yapıyorum. bunların tek nedeni var. eğer içinizde birazcık korku beslmezseniz hata yaparsınız. doğru kararı zamanında veremezsiniz. uçak ve helikopteri geçelim çünkü o işte zorunluluk var. ancak uçarken ayaklarım boşlukta sallanıyor. ve isteyerek yapıyorum. bir spor adamı olarak şunu belirtmeliyim ki gerçekten isterseniz korkunuzla beraber o işi başarırsınız. ancak eğitim ve malzeme bilgisi konusunda eksikseniz yapacağınız şey sanırım Don Kişotluk olur. benim sık sık denediğim bir yöntem var. öğrencilerime her an zihinsel antrenman yapmalarını söylüyorum. bir de insan kendisini zor koşullarda eğitmeli. bu kendisine acil durumlarda sakin olabilme ve doğru kararı zamanında verebilme yeteneği kazandırır. yani yanlış anlaşılmasın tehlikeli işlerden de uzak durmak gerek. amma uzattım haaa.

[filizey]

yükseklik korkusuysa tamamen ruhsal bir önyargıdır. ölme dürtüsünü, vücuda hissettirir, bi nevi önlem aldırır tırstırarak.[/b] (filiz yükseklik korkusunu çok daha detaylı anlatabilir...)

umarım skydiver

yükseklik korkusu mu, yükseklik fobisi mi? önce onu sorayım. yükseklik korkusu herkeste biraz da olsa vardır herhalde. olması da yararlıdır bence. gereksiz cesaret gösterilerinden korur insanı
yükseklik fobisini daha detaylı anlatamam, çünkü ben de detayını bilmiyorum . ama genel olarak fobinin ne olduğunu söyleyebilirim:
fobi, bir obje ya da durum karşısında duyulan olağandışı güçlü korku ve tepkidir. ölüm, yalnızlık, karanlık gibi bir oranda hepimizi ürküten durum ya da objelere karşı da gösterilebilir; normal insanda ( ki o ben değilim ) hiçbir tepki oluşturmayan sokak, kalabalık gibi durumlara karşı da gösterilebilir. insanlarda nasıl geliştiği ile ilgili pek çok yaklaşım var. onlara hiiiç girmeyeyim. ya da kısaca şöyle özetleyeyim: pek çok fobi aslında başka bir şeye karşı duyulan yüksek kaygının yön değiştirmesi ya da başkalarını model alınarak yapılan genellemeler(hayatımızda yılan, fare, örümcek vb. ile hiç karşılaşmadığımız halde korkarız-halbuki hepsi de ne sevimlidir ) sonucu oluşuyor.
daha önce de yazdığım gibi, yükseklik fobisi hakkında detaylı bir bilgiye sahip değilim. Tek bildiğim yükseklik fobisi olan bir insan dağdan ya da büyük bir uçurumdan bakmayı bir yana bırakın, evinin balkonundan bile aşağı bakamaz.
pek çok insanda “ayyy bende……. fobisi var” deme merakı vardır. daha doğrusu bütün psikolojik bozuklukları kendimizde toplamaya meraklıyızdır (fobi, anksiyete bozuklukları sınıfına giriyor bu arada). ben depresyondayım, ben çift kişilikliyim, panikatak var bende vs vs vs. pek çok arkadaşım bana yalvarıyor hatta “filiz, ne olursun bana tanı koy” diye(tabi bu da bir bozukluk neticede ). “bende yükseklik fobisi var” demek de çoğu zaman bunun gibi bir şey olabiliyor. ya da pek çok başka fobisi vardır. konu yükseklik olunca, “herhalde bende o fobi de vardır” diye düşündüğünden söylüyor olabilir (panofobi: yalancı fobi de denir. bir kişinin pek çok nesne ve durumdan, genellikle herhangi bir değişiklikten korkması).
bir de asıl problemi tembellik olan ama bunu “yükseklik fobisi” ile kapatmaya çalışırken bir süre sonra gerçekten yükseklik fobisi olduğuna inanmaya başlayan insanlar var . örneğin üst geçidi kullanmak yorucu geliyordur, bu yüzden size “ben korkuyorum yüksekten” der ve kullanmazsınız üst geçidi. başka birgün muhabbet iyidir, üst geçitten geçtiğinizi bile fark etmez nedense.


bana yüksek bir yapıdan, dağdan vb. aşağıya bakmakla yamaç paraşütü ile uçarken aşağıya bakmak arasında farklar olduğu söylenmişti. yamaç paraşütü ile aşağıya bir haritaya bakar gibi bakıyorsunuz. Görüş alanınızın çok büyük olması –algılarımızı etkileyen pek çok şey gibi- yükseklik algısını etkiliyor. yüksekliğin daha azmış gibi algılanmasına neden oluyor. hele de yüksekliğinizi ölçerken baz alabileceğiniz, size yardımcı olabilecek yamaçtan da uzaklaşmışsanız, algınız daha çok değişiyor. henüz iki irtifa uçuşum var. can gül hocama ikinci uçuştan sonra uçarken ne kadar yükseklikte olduğumu kestiremediğimi söylediğimde, uçtukça bu algının geliştiğinden bahsetmişti.(not: bu paragraftaki son cümle sadece can gül ile ilgilidir. diğerleri değişik insanlardan benim harmanladıklarım. söylediklerim yanlışsa diye bunu açıklama gereği duydum )

ben de skydiver gibi çoğunlukla kişinin "bende yükseklik fobisi var, yamaç paraşütü ile uçamam" deyişini gerçekten yükseklik fobisine sahip olmasından çok, başka nedenlere bağlıyorum yani.
pek çok nöropsikolog cesaret ve yenilik arayışı geni de denilen "D4DR" den bahsediyor. ancak o konuda da pek bilgili değilim(psikoloji çok geniş bir alan, ben ne yapayım?. zaten daha çok şey öğrenebilmek için elimden geleni yaptığıma inanıyorum ). bu genle alakalı ya da değil; birçok şeye karşı büyük bir merak ve ilgi duyan, araştırmayı ve öğrenmeyi seven, yeni deneyimlere açık, hatta yeni deneyimler peşinde koşan, gerektiğinde risk alabilen vb. insan ile bunun tam tersi olan insan ayrımına katılıyorum. öyle ki bu “tam tersi olan insan” grubundan bir arkadaşınız bırakın yamaç paraşütü, serbest paraşüt gibi sıra dışı sporları yapmayı; birçok sebze katılarak yapılan bir yemeğe değişiklik olsun diye farklı bir sebze koymuşsanız, bu yemeğin tadına bakmayı bile reddeder(yemeği ben yapmışsam başka . o zaman kesinlikle saygı duyarım). neleri kaçırdıklarının da çoğu zaman farkına bile varmazlar ne yazık ki . bununla ilgili çok sevdiğim şu alıntı yeterli olur galiba: “hayattaki en büyük tehlike hiç risk almamaktır. hiçbir şeyi göze alamayan kişi, hiçbir şeye sahip değildir ve kendisi de bir hiçtir. o, acı ve kederden kendisini koruyabilir. ama hiçbir zaman hissetmeyi, değişmeyi, büyümeyi veya sevmeyi öğrenemeyecektir. o, prangalanmış bir köledir. yalnızca risk alabilen kişi özgürdür.”

Görüşmek üzere…

filiz

[Cenap Kahyaoglu]

selam,

yükseklik korkusu yoktur. sadece düşme korkusu vardır ve bu korku doğal bir mekanizmanın bir parçası. genetik bir özelliktir ve bu özelliğe sahip olmayanlar genetik bir bozukluğa sahiptir. aslında tam açıklama yapmam gerekir ama çok uzun sürer...

saygılar

[ORKO]

yükseklik korkusu olan pilotiyeden haber varmı beyler, olayı bitirdimi yoksa,

abicim size ne diyim, benim yükseklik korkum o bayanın belkide iki katıdır, samimi söylüyorum, yüksekten aşağıya bakınca ölüp bitiyom yav, kafayı sıyırıyorum, umarım kendisi bu yazdığımı okur.

[skydiver_78]

mesleğim icabı t-10 paraşüte sadece daha fazla maaş aşabilmek için basladımm. ilk 6 atlayısın hepsının sonunda da bır daha atlamam diye yeminler ettimm. o aralar duydugum korkuyu anlatamam. ölümle bir kac yüz yüze gelmiş birisi olarak hayatımın en çok korktugum dönemiydi o dönem. 6 atlayısımı bitirip brovemi aldıgımda parasutu aynı gün bırakma ya karar verdimmm..
o gün bana tecrübeli bir paraşüt çü abim devam etmemi ilerde bu korkumu yenecegimi söyledi. inanmadım güldüm ben senin gibi değilim dedim. fakat sonunda maaş fazla lığı agır bastı ve korka korka atlamaya devem ettim.

ve bugün;
15,000 fett den atlayıs yapmıs bir serbest paraşütçüyüm. iznimi tayinimi tatilim i her şeyimi paraşüt e göre ayarlıyor paraşüt nerdeyse bende orda olmaya çalışıyorum.

ve yeni başlayıp ta korkanlara korkmayın alısırsınız baglanırsınız diyorum inanmıyorlar kimisi bırakıyor kimisi ise devam edip bu işten zevk almaya baslıyorr.

bence bu iş zamanla ; öğrendikçe kendine paraşüte vs güvendik çe aşılır ve başta mutlaka korku olur..

belki de zevk almanın sebebi korkudurr.......

[metinmurat]

Yükseklik korkusu için birçok mekanizma ile beyin iletişim halindedir. Tabiki vücudun dengesini tamamlayan uç kısımlarından algılanan güvenlik sinyalleri bu korkunun şekillenmesinde önem taşır. Eğer eller ve ayaklar sağlam olduğunu bildiğiniz bir yere bağlıysa ( frenler ve relax bar vb ) yükseklik korku algılaması belirgin azalmaktadır. Şayet yüksekte el ve ayakları boşa alır ve harnesin ön ve aşağısına dönerseniz yazmaya çalıştığım şey daha anlaşılır olur sanırım. Saygılar

[bora74]

Ne kadar zengin ve güzel yorumlar.Özellikle Nedimurcan ve Filiz Nedim uzattım demiş ama uzat dostum zaten uzat.. Bide Filiz fobinin oluşumunu bilerek atlamışsın fakat bence çok önemli Çünkü gereksiz korkularımıza ulaşıp onları yok etmek Y.P. için de geçerli bence ki daha zevkli bi hale gelsin ya da yandaşlarımız çoğalsın di mi ama biraz açıklama lütfen

[ganos]

Selamlar...

Benim yorumum biraz Metin Murat'ınkine benzer olacak herhalde. Bence yamaç paraşütü ile uçarken, harnes ile kıçınız (pardon!... ) arasındaki mesafe kadar yüksektesiniz. Şaka bir yana, teçhizatınıza güveniyorsanız, limitleriniz dahilinde uçuyorsanız bu korku hissedilmiyor. Şahsen ben de, kenarda tutunacak bir şey yoksa, 8-10 katlı bir binadan aşağıya bakmak istemem. Eğitimim sırasında uçulacak tepelere gittiğimizde önce tepenin aşağı yamaçlarında kısa koşular ve uçuşlar yapardık ve tepeye çıkmayı mümkün olduğunca geciktirmeye çalışırdım. Çeşitli sebeplerden uzunca bir süre ara vermek zorunda kalınca, tekrar uçmaya başladığım zaman ilk önce sözünü ettiğim eğitim tepesine gitmiş ve "Hayır Faik! Buradan uçmuş olamazsın, sen yine aşağıdan başla" dediğimi hatırlıyorum. Şimdi kalktığım tepeye arkadaşlarla gidince (ki Uçmakdere, Tekirdağ'da namıyla anılır) yolun manzarayla buluştuğu yerde herkes arabada tutunacak yer arar... Varın anlayın...